بیا مرور کنیم اتفاق هر باره

و انتظار که سهم من است همواره

که ناگهان سر بغض دلم جوانه زدی !

و اشک بر سر پلکم کشید فواره

نگاه کردی و احساس بر تنم لرزید

و باختم دل خود را به عشق یکباره

نگاه کردی و شب ها پر از شقایق ماند

و خواب پشت نگاهم اسیر و آواره

به تارهای وجودم تنیده ای آغوش

به نرمی سحر  و  لای لای گهواره

و در قفس پُر پرواز یک پرنده اسیر ....

که می دهد به نفس های خویش کفاره !

همیشه بعد غزل ها پرنده می میرد

ببخش بر غزلم چون نداشتم چاره ...

پرنده مُرد و کنج قفس درون دلم

مداد های سفید است و دفتری پاره ......

نگو ز یاد برده ای مرا ، دیر است

                                    نگو ، که بی تو دل از طعم زندگی سیر است

نمی رسم به تو ای رهسپار بی احساس

                                   به پای تک تک درها که قفل و زنجیر است

تو را چه کرد زمانه درین جدایی ها

                                     رها شدی و دل من هنوز درگیر است

برو ،برو به سلامت ،چرا که دیگر من

                                     جوانی ام پس غم ها شکسته و پیر است

نترس حال بدی نیست ، کرده ام عادت!

                                  شبم که غرق به خون است و روز دلگیر است

مباش فکر گلایه ز لحظه ای که گذشت

                                       گذشته طی شد و آینده جای تدبیر است

                     مپرس از چه ملولی ، مپرس از حالم

                 که دوست رفته و تنهایی ام نفس گیر است !

                                              هنوز در پس شبها ندیده ام خورشید

هنوز شعله ی غم ها زبانه می گیرد

                                               ولی به بودن با تو نمی دهند نوید !

ببین که آرزوی لحظه ای تو را دیدن

                                              میان قطره ی اشک دو چشم من خشکید

هزار بار گذشتی ز عشق اما من

                                                 دمی به با تو رسیدن نکرده ام  تردید

گرفت بغض غریبی گلوی زخمی من

                                                   و بوی تند خزان در صدای من پیچید

به زیر سایه ی عشقت شروع شد پرواز

                                               ببین کنون تب عشقت مرا به خاک کشید

بهار سبز صدایت به دشت گونه ی من

                                              ترانه ای ز سکوت از هوای باران چید

                              ولی هنوز غروب است پیش روی من

                              و آخرین ورق زندگی سفید سفید .....

پیش قلب مهربانت گاه کم می آورم

از سرای دوستی یک مشت غم می آورم

تا سحر ، بر سجده ی محراب چشم آبی ات

فرصتم دادی ، ولی من وقت کم می آورم !

گفته بودی از برای بوسه ی من تشنه ای

آتشم ، اما برایت آب هم می آورم

تا سکوت کهنه ام را بشکنم بیهوده باز

از خودم بیخود صدای زیر و بم می آورم

هر دم از رویای تو دم می زند این سینه ام

تا مگر وصلت ببینم، بازدم می آورم

رشته ی افکار خیسم ،گرم صحرای غم است

وقت یادت اشک از چشم ترم می آورم ....

سلام ! بعد مدت طولانی فقط این متن کوتاه و دارم ! ولی به زودی حسابی به روز می کنم !!

و دورتر از تو

بهانه ای شده بر

بی کسی اصواتم